Bij de parodontoloog..

13285449_568708816633743_1336309658_n

Eindejaar 2015. “Hmm, wat voel ik? Mijn tand brokkelt precies af? Geen tandpijn, het zal wel niet erg zijn.” Maart 2016. Stekende tandpijn. Zo kan het niet langer, toch maar een afspraak maken met de tandarts. De controle in 2015 bleek ik vergeten te zijn. De tand die afbrokkelde zorgde voor het leed (op een andere plaats), dat ontstak, met als gevolg dat die tand ontzenuwd moet worden. “Dat doe ik niet, daarvoor moet je naar ergens anders gaan.”

Lees verder

Muizenissen in mijn hoofd.

Na afgelopen zomer waarin ik veel verdriet had om wat er gebeurde met mijn zus (link), kreeg ik onlangs weer te kampen met het leed dat ziekenhuis heet (link). Inmiddels gaat het met mijn schoonvader al een pak beter: hij is terug thuis sinds gisteren, en heeft voor zover we weten niets van schade. Nu ja, niets. Hij heeft wel littekenweefsel in zijn hart, van wat er gebeurd is, en hij moet nog steeds rustig aan doen. Wat normaal is. Die man heeft twee hartstilstanden, een longontsteking en de ziekenhuisbacterie gehad. Dat is niet niets!

Lees verder

Jij & ik – onze rugzakjes

Toen we elkaar leerden kennen, waren we allebei jong en onbezonnen. Jij bent wel 4,5 jaar ouder, maar toch had geen van ons beiden echt miserie gekend.

Jij was gezond, ik was gezond, onze families waren gezond. Geldzorgen of honger hadden we niet. Het enige wat we deden was vooruitkijken naar de toekomst.

Ik studeerde, jij werkte. En we zouden wel zien wat de toekomst bracht. Nu, inmiddels bijna 8 jaar later, hebben we heel wat meegemaakt.
Heel wat positieve zaken zoals 2 nichtjes, 2 neefjes, de bouw van ons huis, … en onze liefde tout court; maar helaas ook wat negatieve zaken zoals de ziektes van mijn zus en jouw vader.
Wat ik je wil zeggen is: ik zie je graag en ik wil er altijd zijn voor je. Ik hoop dat we samen onze rugzakjes nog veel mogen vullen met (vooral) positieve elementen.
Ik zie je graag,
Kus.

Nicky