Vriendlief aan het woord: Sorry aan de brug

Ik las onlangs iets over Overdacht bij Dansenindestorm. Ik liet dit lezen aan vriendlief, omdat ik dacht dat er mogelijks sprake was van overdracht in zijn relatie tot S. Hij heeft me zijn verhaal verteld, hoe hij erover denkt, en dat is op zijn minst al bewonderenswaardig. Al wilde hij graag dat ik dit ook verwerkte tot een blogpost.

Vriendlief aan het woord:
Het gevoel van overdracht is herkenbaar. Ik had het niet met mijn therapeut want die persoon kon me niet verder helpen. Maar ik heb zaken meegemaakt en overwonnen en dit heb ik bij S. kunnen loslaten, verwerken, .. zonder familie erbij te willen betrekken). S. werd er zelf echter ongemakkelijk bij en heeft me buitengesloten wat me zwaar valt. “Vaarwel” en “ik wil u niet in mijn zaak” voelen als doodsteken. S. Is als een vuurtoren geworden die ik in het donker niet meer zou kunnen missen. Altijd als ik het moeilijk had dacht ik aan haar en de plek waar ik het kon loslaten. Verliefd? Aanbidden? Raar maar onmogelijk uit te leggen. Zelf voel ik me schuldig dat ik personen kan kwetsen en hun rust erdoor verstoor wat allesbehalve mijn bedoeling is.

Ik merkte dat haar aandacht verslapte. Ze begon er, denk ik, vanaf te zien. Ik ben dat beginnen uitwerken op anderen. Lichtontvlambaar. Gevoelig. Zaken door elkaar smijten. Alles door de middelvinger halen. ‘Tranen voelend als koning‘. Het jammer van dit alles is dat ik S. zo heb drooggelegd dat ze me totaal negeert. Ik kan haar niets meer uitleggen. Alles wordt afgeblokt.

Ik wil dat S. dit weet maar ik kan niet tot haar doordringen. Ik heb daar op die plaats, het middelpunt van alles, dingen die in mijn hoofd draaiden kunnen afspelen. Zowel in tekeningen als mensen zien die de juiste dingen zeiden. S. kon mij rust brengen in de manier waarop ze kon praten over haar dromen, varkentje, kip, knutselwerken, … Het was een plaats waar ik me goed kon voelen samen met Nicky. Maar ook even alleen na mijn werk ofzo. Presteren is mijn grootste bezigheid. En bij S. hoefde dat niet. Ik kon er aan mijn hobby denken, mijn ouders, mijn vriendin, onze zorgen, met een fris pintje. S. is een vrouw die het kleine weet te omhelzen.

Ik ben verliefd op S. zoals men in die blog zegt. Ik ben van de situatie die ik daar aanvoelde beginnen te houden. Als ik het ergens moeilijk had met gevoelens die ik zelden uit (door dezelfde koppigheid en trots die zij heeft), dan zei ik dat ik nog bij S. ging stoppen om een pint te drinken. Ik geef toe dat ik haar uiteindelijk versmacht heb door de vele zaken die in mijn hoofd draaiden daar tot uiting te brengen alsmaar meer fysiek en meer uitgesproken.

Ik zag zelf het einde naderen en ik werd er al weemoedig van. Ik lokte een reactie uit toen ze mij meer begon te negeren; door de onrust die ik haar ten laste legde? Toen het uiteindelijk brak, was ik slecht. In de politieauto wist ik dat dit het einde was. Tranen stonden me in de ogen. Ik had ze zover gekregen dat ze me haatte. Na alles wat ze voor mij gedaan heeft. Mij de kans gegevens om mijn werken te tonen. Ik mocht daar 18+ tekeningen maken. Ze steunde me zonder dat ze het zelf wist op de LifestyleBeurs.

Sorry aan de toog

Over de brug van Schoonaarde-Berlare passeer ik steeds van woon-werk-thuis-bouw, met een koffer gevoelens. Er gebeurt veel in een mensenleven. Even naar rechts afdraaien naar de Schelde op, daar kon ik moed putten. Een persoon als S. waardeer ik enorm. Jammer dat ze me niet in de ogen kan kijken en haar ding zegt. Haar mening telt voor mij.

Tekenen rest nog. Ik mis haar.

Advertenties

6 gedachtes over “Vriendlief aan het woord: Sorry aan de brug

  1. Marion zegt:

    Ik ben hier stil van. Onder de indruk. Ik ken het gevoel. Het is vreselijk zwaar. Goed dat je het gedeeld hebt. Blijf tekenen, schrijven, praten en ik hoop dat het missen over een poos plaats kan maken voor berusting Sterkte.

    Like

  2. Nicky zegt:

    Het is zwaar. Dromen, gedachten gaan er in op om het zelf te begrijpen. Het ergste is dat dame S. de lippen stijf op elkaar houdt en hulp geroep negeert. Mensen kunnen wreed zijn. Aldus Jonas.

    Like

  3. natasasv zegt:

    Wow, ik word hier even stil van. Enorm pakkend stuk. Ik kan niet zeggen dat ik het begrijp aangezien ik het zelf niet heb meegemaakt maar ik kan me inbeelden dat het verre van gemakkelijk is. Veel sterkte! Liefs! x

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s