Muizenissen in mijn hoofd.

Na afgelopen zomer waarin ik veel verdriet had om wat er gebeurde met mijn zus (link), kreeg ik onlangs weer te kampen met het leed dat ziekenhuis heet (link). Inmiddels gaat het met mijn schoonvader al een pak beter: hij is terug thuis sinds gisteren, en heeft voor zover we weten niets van schade. Nu ja, niets. Hij heeft wel littekenweefsel in zijn hart, van wat er gebeurd is, en hij moet nog steeds rustig aan doen. Wat normaal is. Die man heeft twee hartstilstanden, een longontsteking en de ziekenhuisbacterie gehad. Dat is niet niets!

Nu, nu het wat beter gaat met hem, ben ik beginnen denken. Over het leven, wat het waard is, en hoe we ervoor kunnen zorgen dat we er zoveel mogelijk uit halen. maar ook om méér dan dat. Want: ik heb deze twee mensen waar ik zo verdriet om had, wel nog steeds rondom mij. En dan komt het akelig besef dat ik ze ooit écht moet afgeven.
Maar sterker nog: niet alleen zij! Behalve mijn grootvader langs vaders kant leeft iedereen van mijn familie nog. Dat betekent dat ik twee grootmoeders, een grootvader, beide ouders, zus en broer in leven heb. Broer heeft inmiddels twee kids, en ik mag ook niet vergeten dat ik mijn beide schoonouders nog heb, en mijn schoonzus en schoonbroers. met ook daar twee kids.. En als ik dat allemaal besef, dan denk ik twee dingen: “gelukkig heb ik hen nog allemaal, ik moet hen koesteren”, maar ook “hoe overleef ik het als er hen ooit iets overkomt?”.
Want laten we wel wezen: ik heb uren gehuild toen mijn zus op intensieve terecht kwam, en ook met het hartstilstand van mijn schoonvader had ik het niet gemakkelijk. En ook al ben ik rationeel en extravert, toch heb ik het er soms nog steeds moeilijk mee. Het besef wat er allemaal al gebeurd is het afgelopen jaar doet énorm veel pijn. Ze zeggen wel: what doesn’t kill you, makes you stronger. En er is misschien wel iets van aan, maar toch.
Dit besef heeft er al voor gezorgd dat ik slecht slaap. Dan lig ik telkens maar aan alles te denken, en dan neem ik vriendlief nog eens goed vast. Het besef is hard, en het kwam nog harder aan toen het binnensijpelde. Maar ik ga proberen om het om te buigen naar iets positief. En de mensen om me heen koesteren die ik echt liefheb, want ook al ben ik nu zo angstig voor de toekomst, ik blijf enorm dankbaar dat ik deze mensen nog steeds aan mijn zijde heb!
Advertenties

Een gedachte over “Muizenissen in mijn hoofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s