Brief aan mijn schoonvader

Willy,

Twee weken geleden gingen we op maandagavond nietsvermoedend slapen. Ik herinner me de avond nog alsof het gisteren was. Jonas was moe, en wou dolgraag slapen, terwijl ik meedeed aan blogpraat op Twitter. Hij snauwde me ’s avonds in bed toe dat ‘ik mijn blog toch interessanter vond dan mijn vriendje.’ Toen ik dat hoorde was ik niet zo blij, maar ik ging toch slapen. Het was de avond ervoor laat geweest, en misschien was hij wel gewoon kapot. ’s Nachts schoot ik wakker, iets had liggen trillen, en mijn reactie was kaarsrecht in bed gaan zitten. Jonas vroeg: “wat is er mis met u?” Waarop ik “niets” antwoordde, en weer ging liggen. Jonas ging naar toilet. Dacht ik.
Toen hij terug de kamer inkwam, lag ik alweer half te slapen. Hij zei: “wil jij mij naar het OLV brengen?” “Wat is er mis met je?” vroeg ik. “Met mij niets, maar Willy heeft iets gekregen en hij had bijna geen hartslag meer.” Willy, ik kan je zeggen, ik stond snel naast mijn bed met mijn kleren en droogshampoo in mijn haar! Jonas mocht van mij niet rijden, want die zou zich doodrijden. De rest van de nacht hebben Jonas, Andrea en ik vooral zitten wachten op nieuws. Je kan je voorstellen dat we niet echt helder konden denken. Uiteindelijk mochten we tegen 4 uur toch op bezoek bij je (om 24u hadden we dat telefoontje gekregen). Wat we daar zagen liggen.. Het was niet jij, het was een lichaam.. Na twee ellendige weken is je situatie niet geheel veel beter geworden. Het is te zeggen: sinds kort ben je wakker (hopen dat het zo blijft!) maar je bent agressief, en je hebt een longontsteking en een bijkomende besmettelijke infectie. Na twee weken lig je nog steeds op intensieve zorgen.

Sinds dit weekend heb ik het verlangen om je een brief te schrijven. Geen idee waarom, maar opeens moest ik terugdenken aan de eerste keer dat ik je zag, en wou ik het graag neerpennen. Ik ben er zeker van dat jij ook nog weet wanneer we elkaar voor het eerst zagen.
Jullie waren allemaal naar de mis geweest, en ik kwam afgefietst. Het was zomer in 2007, en het was een mooie zomeravond. Toen we thuiskwamen, hadden Andrea en jij meteen het idee om met Jonas en ik iets te gaan drinken in Vlassenbroek. Vlassenbroek, een mooi klein gezellig dorpje aan de Schelde met heel veel terrasjes. Het bijzondere was dat we niet met de auto reden, nee, we reden met de fiets. Want jullie rijden niet met de auto, jullie hebben zelfs geen auto. Het was een heel fijne avond toen, en jullie stonden erop dat Jonas ’s nachts met mij mee naar huis fietste. Ook al was dat toch een flink eind van waar jullie wonen. Wat jullie niet weten is dat ik halverwege tegen Jonas zei dat ik het wel alleen aan kon. We hadden zo een mooie avond samen. Lekker ijs gegeten, lekkere drankjes gedronken, een avond om nooit meer te vergeten.
In die bijna acht jaar dat we elkaar kennen, hebben we al heel wat mooie momenten meegemaakt. Zonder het echt te beseffen ben ik een deel van de familie geworden, ik merk het nu ook. Ik voel me niet echt een schoondochter, nee, ik voel me meer een dochter van je, zonder dat ik Joria haar plaats wil innemen. Ik kan tegen jou mijn gedacht zeggen, en omgekeerd kan het ook. Ook al verschillen we soms van mening, we hebben respect voor die van elkaar. En ik weet dat ik je niets te veel kan vragen.
Je hebt ons zo ongelooflijk hard laten schrikken twee weken geleden, en geloof me vrij: hier gaat nog heel wat tijd overgaan eer het bij iedereen min of meer verwerkt is. Ik hoop dat je 1 ding beseft: je hebt een geweldige familie die enorm om je geeft! Je kinderen, kleinkinderen, broers, zussen, … allemaal zijn ze bezorgd om je.
Ik weet dat je gisteren niet geloofde dat alles goedkomt met je, maar ik geloof erin. Voor je het weet sta je weer te huppelen in je tuin, en weet je weer niet wat eerst gedaan. Want, de beesten moeten eten krijgen, en de haag moet af. En eigenlijk zou het gras ook nog eens afgereden moeten worden. En wanneer zou je dan de tuin omspitten? Ik geloof in je kunnen!
Willy, ik wil echt niet dat je opgeeft. Niet nu. Er wachten nog zoveel mooie dingen die je moet meemaken in het leven. De doop van Anya, de bouw van ons huis, de afwerking van het huis van Dominiek, de communies van Yana en Anya, misschien een kindje van Jonas en mij, misschien een vrouw bij je andere zonen, …
Vecht! Ik kruis mijn vingers voor je, en hoop oprecht dat je niet opgeeft.
Veel schoondochterliefde,
Nicky

Illustraties door Jonas http://goldenframes.net

Advertenties

12 gedachtes over “Brief aan mijn schoonvader

  1. marielou zegt:

    Heel mooi geschreven Nicky ,recht uit het hart. Ik wens jullie heel veel sterkte en hoop dat alles goed komt met je schoonvader , zal een kaarsje branden, helpt altijd . Veel liefs ,sterkte en er blijven in geloven .

    Like

  2. Claudia zegt:

    Wat een prachtige brief en wat een vreselijke tijden maken jullie mee. Ik ben gepakt door de liefde voor je schoonfamilie en ik hoop met heel mijn hart dat je schoonvader er bovenop komt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s