Doorgemaakt: oorontsteking en geperforeerd trommelvlies

Zoals jullie in mijn eerste verslagen van #40DagenVasten konden lezen ben ik op Aswoensdag verkouden wakker geworden. De eerstvolgende vrijdag had ik oorpijn, en toen is het eigenlijk bergaf gegaan met mijn oor.
Wil je weten wat er gebeurd is? Klik dan op “Lees meer..”

Hoewel ik me al minder verkouden voelde, merkte ik dat de oorpijn op zaterdag niet beter werd. Toen ik op zondag wakker werd, merkte ik dat er ‘iets’ uit mijn oor gedrupt was. Na wat Google’en bleek dit een ‘loopoor’ te heten. Omdat ik me niet op en top voelde, en het met mijn oor te maken had, en ik bovendien inmiddels doof was aan die kant, besloot ik op zondag een afspraak te maken met mijn huisarts. Ik had de week die kwam wel een week vrij, maar ik wou ook geen risico’s nemen. Ik ken mijn eigen historiek: als jonge uk had ik regelmatig oorontstekingen.

De nacht van zondag op maandag kon ik niet slapen. Hoe moest ik me leggen? Waarom deed dat oor zo’n zeer? En ik kan je vertellen: als je ligt, neemt de druk toe op je oor. Niet leuk!
De dokter keek in mijn oor, mijn neus, mijn keel, en zei “je hebt een gesprongen trommelvlies”. Hij schreef me antibiotica voor, en ik moest viermaal daags in mijn oor druppelen. Hiep hoi!

Maandagavond was de pijn killing. Je kan het je echt niet voorstellen hoe zoiets zoveel zeer kan doen. Ik wist ook wel dat ik nog geen wonderen mocht verwachten van de medicatie die ik gebruikte, dus ik probeerde het uit te houden. Zo ook dinsdag. Maar omdat dat echt niet ging zonder pijnstilling, belde ik naar de huisarts. Ik kwam terecht bij het telesecretariaat. De vriendelijke dame ging mijn vraag doorgeven aan de dokter, en hij zou me wel weer contacteren.. Niet dat hij dat die avond nog deed. Op eigen houtje heb ik dan besloten toch pijnstilling te nemen, zodat ik wat kon slapen…

Dat slapen was gelukt, en de volgende ochtend had ik een voicemailbericht van de huisarts. “Natuurlijk mag je een pijnstiller nemen. Als er nog problemen zijn, dan hoor ik het wel.” Wel. Het was nog steeds niet over, en mijn week vrij, daar kwam ook wel al eens een einde aan. Ik wist niet wat ik moest doen. Moest ik afwachten tot zaterdag, en dan beslissen of ik maandag naar de huisarts zou gaan of niet, of zou ik een controleafspraak maken op vrijdagavond? Inmiddels had ik zovéél bijwerkingen van die medicatie. Ik liep misselijk rond, kleur had ik amper op mijn gezicht.
Na wat getwijfel en overleg thuis, besloot ik dus om op vrijdagavond een afspraak te maken. Ik kon om 17u15 terecht bij de dokter.

Vrijdagavond was het dan zover. De pijn was nog niet echt beter, het loopoor ook niet. Wat was er toch aan de hand? Ik vroeg de dokter even te kijken naar mijn oor. Wat die man allemaal geprobeerd heeft! Eerst keek hij gewoon, zoals hij maandag deed. Vervolgens haalde hij wattenstaafjes tevoorschijn. Nee, dat leek ook niet te werken. Vervolgens vroeg hij mij mee te komen, en met warm water spoelde hij mijn oor zachtjes uit. Hij begon er weer in te turen. Ik was het stilletjesaan wel beu, wat was die man toch allemaal aan het uitrichten? Ik vroeg: “Dokter, vind je iets?” Waarop hij antwoordde: “Wel, ik zie enkel etter, en ik krijg het niet weg. Ik ga je doorverwijzen naar een oorarts. Ben je deze avond nog vrij?” Waarop hij zijn telefoon nam, en begon te bellen.

Ik kon terecht in het ziekenhuis in Lokeren, de arts was op de hoogte. Met een brief van de huisarts in de aanslag, en een telefoontje naar huis om me naar daar te brengen (ik moest opletten met die antibiotica en autorijden..), gingen mijn mama en ik op pad. Na wat we afgelopen zomer meemaakten met zus, kan je je wel voorstellen dat dit nare herinneringen naar boven bracht. Maar ik zei:”het is maar een onderzoek, ik zal wel weer naar huis komen!”. Deels om ook mezelf gerust te stellen.

De arts stond ons al op te wachten toen we toekwamen. Hij stelde enkele vragen: “Links of rechts? Regelmatig last van oorontstekingen?” En hij begon zijn onderzoek. Hij moest hetzelfde vaststellen als de huisarts, maar de oorarts kon wel de etter wegzuigen. Nu moet ik je zeggen: ik weet niet wat het meest ambetante is: bij de tandarts gaan of bij de oorarts gaan..Hij raakte even mijn trommelvlies, maar hij maakte het wel proper, alle etter voor mijn trommelvlies zoog hij weg. Volgens mama kwam er aardig wat uit dat kleine oor van me. Natuurlijk ja, ik liep al een week met pijn rond!

De oorarts vertelde me dat ik een gaatje ter grootte van een speldenkop had. Dat is als je dat beziet over heel je lijf, vrij klein, maar ik vind dat toch redelijk groot voor mijn kleine trommelvlies. Het zou vanzelf moeten dichtgaan. Ik heb nieuwe oordruppels gekregen, sterkere, de antibiotica moest ik verder uitnemen (eens een kuur gestart, altijd uitnemen, of je wordt sneller resistent!) en werken mocht ik ook niet. Niet omdat ik het niet zou aankunnen, maar omwille van de hygiëne. Ik werk in een winkel, en zelf zou ik het ook niet aangenaam vinden om bij iemand met een loopoor aan de kassa gaan staan, of informatie te vragen. Mijn haar wassen mag ik enkel wanneer ik een watje met vaseline in mijn oor zitten heb. Niet enkel een watje, want dat absorbeert water, maar ook vaseline, zodat het waterdicht is.

Zaterdagavond ging ik slapen met de gedachte: “het voelt op dit ogenblik weer hetzelfde aan als vorige week zaterdag, hopelijk gaat het nu wel de goede kant op.” Zondag heb ik mijn haar gewassen, maar wat een gedoe met een watje en vaseline! Vriendlief had ik gevraagd naar de moestuin te gaan, maar ik wou toch ook een uitstapje maken, ik had immers geen verbod gekregen om buiten te gaan, en vriendlief is zo lief voor me. Helaas kon mijn oor het niet aan, en gingen we weer naar huis, terwijl mijn oor pijn deed. Genezen was het toen nog niet, maar ergens was dat te verwachten ook. Een specialist zou me anders geen ziektebriefje geschreven hebben en gezegd hebben dat ik echt niet mocht werken!

In de nacht van zondag op maandag kreeg me nu toch jeuk! Verschrikkelijk. Daar ik eerst niet meer kon slapen van de pijn (de week ervoor), kon ik nu niet meer slapen van de jeuk. En ik wist: van zodra ik eraan kwam zou het enkel maar erger worden. Zelfbeheersing werd bij deze getraind!

Op maandag was de jeuk nog steeds verschrikkelijk. En wat begon mijn oor na de middag toch enorm plakkerig aan te voelen. Ik zag het als een goed teken. Plakkerig betekent niet droog. Maar het drupte ook niet meer uit mijn oor, zoals de week ervoor. En wat nog beter was: ik kon rondstappen zonder verschrikkelijke oorpijn te hebben. Ging ik vorige week nog op bed liggen van miserie, dan kon ik nu toch in de zetel blijven zitten. Tot mijn oudste neefje toekwam. Die kan nogal lawaai maken. Daar kreeg ik hoofdpijn van, en ik voelde me gelijk duizelig.

Dinsdag leek de hoofdpijn in eerste instantie over te zijn, tot ik wat ging doen. Daar was het terug! Maar toch, het ging nog wel meevallen, misschien kon ik er al over denken om een dag eerder terug te keren naar het werk? Indien ze nog uren nodig hadden tenminste. Woensdag zou ik ervoor informeren..

Tot ik woensdag opstond. Mijn oor kraakte iedere keer ik slikte, en de hoofdpijn was ook niet beter. In de middag besloot ik dan toch een bezoek te brengen aan de oorarts of de huisarts. Diegene van de twee waar ik het snelste bij terecht kon. Toen ik ook nog merkte dat lawaai in de supermarkt en de frigotemperaturen niet aangenaam waren, vond ik dat ik de goede keuze gemaakt had.

De huisarts wist meteen welk gevoel ik beschreef. Hij onderzocht me en zei toen: “uw oor geneest goed, maar uw buis van Eustachius zit verstopt. Het zal raar klinken, maar ik ga u een neusspray voorschrijven, en dan gaan je klachten beteren. Het enige wat nu nog fout kan lopen, is dat je trommelvlies niet vanzelf dichtgroeit, maar dat kan chirurgisch opgelost worden”. En dus verliet ik het dokterscabinet met bijna een tienbeurtenkaart, want ik had hem in anderhalve week drie keer opgezocht, en 1 keer was ik bij de oorarts geweest.

Eind goed, al goed? Dat zullen we binnen twee weken weten!

Update: na controle bij de arts, bleek mijn trommelvlies netjes genezen te zijn! Oef!

Advertenties

5 gedachtes over “Doorgemaakt: oorontsteking en geperforeerd trommelvlies

  1. Simone zegt:

    Zo herkenbaar die klachten aan het oor. Ik ben de afgelopen weken ook al 2 keer bij de huisarts geweest ervoor. Konden ze het niet zien, omdat het,… jawel dicht zat met troep. Keer erop… nadat ik gedruppeld had, wilden ze het nog niet uitspuiten want daar had ik een aparte afspraak voor moeten maken… Kon ik nog een week wachten maar dat haalde ik al niet meer, want de pijn werd zo heftig dat ik het in de huisartsenpost heb uit laten spuiten. Wat een verademing. Bij mij was trommelvlies ook echt beschadigd door de druk. Pijn doet dat he 😦 Gedsie. Goed dat je er gewoon mee naar de dokter bent gegaan want oren zijn zo gevoelig en kwetsbaar! Hopelijk ben je nu weer een heel eind op de betere weg!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s