Een onverwachte ontmoeting.

Daar stond ik dan. Te wachten tot de klant voorbij was, zodat ik je kon aanspreken. Want ik kende je vanop de beurs die je georganiseerd had. Tok tok. Een andere klant die me vroeg waar ze ‘iets’ kon vinden. Omdat ze het niet ging vinden zonder dat ik meeging, liep ik even mee, met de kans jou te ontlopen. Toen ik terugkwam was dat ook effectief gebeurd. Wat zonde. Maar, misschien had jij mij toch niet gezien? Ik ging maar vlug verder aan het werk, want we hadden geen tijd om te lanterfanten.

En plots, kwam je nog eens voorbij. Ook al was het druk, ik riep: “Vind je iets niet, het is al de tweede keer dat je voorbijloopt?” naar je toe. Als bij wonder draaide je je om en zei je: “Eigenlijk zoek ik iets ja.” Waarop ik vroeg wat. Je zei dat je twee dingen zocht, maar dat je misschien wel expres nog eens wou rondlopen zodat je me opnieuw zou zien. Wat voelde ik me meteen gevleid, en toonde ik je het eerste product in je zoektocht. Waarbij ik al lachend zei: “als je er klaar voor bent, dan roep je me maar, dan toon ik je het andere product dat je zoekt”. Jij raakte per ongeluk mijn hand bij het overnemen van het product.

Ik ging weer verder werken, want zoals vijf minuten ervoor had ik nog steeds geen tijd om te lanterfanten. En je kwam alweer op zoek naar een product! Ik toonde het je, en liet je verder met rust.. Toen ik zag dat je er vijf minuten later nog stond, en je precies twijfelde vroeg ik of je ik je nogmaals kon helpen. Klanten helpen hoort immers bij mijn dagtaak, en dat is ook wat ik het liefste doe. Je zei dat je aan het rekenen was hoeveel je nodig had om brownies te bakken. Waarop ik je antwoordde dat ik wel wilde helpen rekenen en dat ik een rekenmachine op zak had. Jij zei dat het je wel zou lukken als je niet steeds gestoord werd door mij. Waarop ik me verontschuldigde en zei dat ik snel ging verder werken. Je leek aan te voelen dat ik wat op mijn tenen getrapt was en zei meteen: “maar dat bedoelde ik zeker niet negatief. Dat was positief bedoeld!” Maar in mijn ogen was het kwaad geschied. Ik werkte verder. Tot ik eraan dacht dat ik je ooit in een ver verleden een vriendschapsverzoek had gestuurd. Ik wou weten hoe het daarmee was. Jij zei:”dat zou ik me toch wel herinneren, mag ik je naam?” Waarop ik mijn naam gaf. Toen ik je vertelde dat het je kunstpagina was, zei je “maar van waar ken je me?”, waarop ik moest toegeven dat ik je ken via mijn vriendlief.

Het moet gezegd: ik hoop dat je niet tegen iedere onbekende vrouw zo doet, want ik voelde me wel gevleid ook al ben ik gelukkig met vriendlief. Het wilt niet zeggen omdat een vrouw gelukkig is in haar relatie, dat ze immuun wordt voor andere mannen in de omgeving.

Advertenties

4 gedachtes over “Een onverwachte ontmoeting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s