De zomer die alles veranderde..

Ik heb maandenlang getwijfeld of ik dit wel zou posten. De ene dag dacht ik: “nee, dat gaat alles bovenhalen.” De andere dag dacht ik: “misschien is het wel net dat dat je nodig hebt om het los te laten?”. Want loslaten dat is wat ik nog niet gedaan heb.. Het is nog steeds iets gevoelig. Uiteindelijk beslis ik toch om dit te typen..


20 juni. Ik had lekker gekookt, voor de mensen hier in huis. En vriendlief had de opdracht gekregen om te kijken of ik afgestudeerd was. “Gedelibereerd, wat betekent dat?” vroeg hij. Mijn geluk kon niet meer op! Mijn leven was eindelijk compleet. Ik had vast werk, we waren bezig aan het bouwen, we woonden samen, ik had ein-de-lijk mijn diploma. Ook zus had het voor elkaar. Vast werk, een eigen auto, een goed vriendje.. Ik wou mijn diploma graag vieren, dus zijn vriendlief, zus, mama en papa, en ik iets gaan drinken. Ik weet nog dat zus haar een dame blanche vroeg.. Daar was ze enorm zot van, een dame blanche van ’t Oud Brughuys, zonder slagroom! Genoten heb ik die avond. En ja, ik liep op wolkjes..

De week erna werd zus ziek. Een infectie op de luchtwegen, ze kon niet werken. Het bleef maar aanslepen.. Regelmatig terug naar de dokter, steeds nieuwe diagnoses, maar wel telkens infecties. In mijn roes van mijn diploma had ik er niet enorm veel oog voor. Ik zag wel dat ze ziek was, maar ze zou wel genezen.

30 juni, maandag. De telefoon ging, ik zat in bad. Of er iemand zus kon ophalen op haar werk. Ze had geprobeerd te gaan werken, maar het ging echt niet. Ik zei “ik zal ze wel halen, dan kan jij je gewone gang gaan met de kids”. Zo gezegd, zo gedaan. ’s Avonds had ze een afspraak met de dokter. Alweer. Die vond dat nu toch maar iets eigenaardig, en wou dat ze de dag erop allerlei onderzoeken liet doen. Hij wilde meer zekerheid.

Dinsdag. Berichtje van zus. “Ik wil niet dat je iets tegen je vriendje zegt want ik wil niet dat hij commentaar heeft op mij, maar de dokter is quasi zeker dat ik klierkoorts heb. Hij heeft mijn bloed genomen, en morgen mag ik bellen.” Klierkoorts? Dat is niet zo erg. Broer had het eerder gehad, en die is even niet kunnen gaan werken, maar verder…

Woensdagmorgen. Grote paniek! Mama: “de dokter belde, zus moet naar spoed”. Huh? Spoed? Iets met haar witte bloedcellen. Grote zus probeerde zich sterk te houden, vertelde wat flauwe mopjes, maar hoopte vooral dat jonge zus niet merkte hoe ongerust ik eigenlijk was. ’s Middags moest ik werken, Ik maakte met mama de afspraak dat ze zou bellen als ze meer wist. Op het werk bracht ik ook enkele mensen op de hoogte, bijlange niet iedereen. 1 uurtje stond ik kassa, en halverwege dat uur kreeg ik telefoon. “Joke is op weg naar Gent, in Dendermonde hebben ze haar doorverwezen naar het UZ”. Ik kan je verzekeren: je hart staat stil op die moment. Ik heb me verontschuldigd bij de mensen die ik aan het helpen was, en hen verteld dat ik niet zo goed nieuws gekregen had. De rest van de dag heb ik mijn ongerustheid de baas proberen zijn..

De rest van de week herinner ik me vooral tests, op kanker, op andere dingen, Ook belde de huisarts om te melden dat het effectief om klierkoorts ging. Daar waren ze in het UZ ook al achter, maar ze wilden niets over het hoofd zien. Aangezien haar witte bloedcellen veel te laag stonden, en ze daardoor extreem vatbaar was voor nieuwe infecties, en ik met klanten werk, besloot ik om nog wat te wachten eer ik op bezoek ging.

Tot dinsdag 8 juli. Het was een hele belevenis. Ik ging op bezoek bij mijn zus!!! Ik had haar wat pyjama’s van Snoopy gekocht, ik had wat loombands, want dat kwam toen net op. Boekjes wou ze ook graag hebben, dus dat nam ik haar ook mee. Ze zag er in mijn ogen goed uit. Zoals zij rondliep met haar papegaaienstok, dat was geweldig komisch! Die dag zou de dokter komen zei de verpleging. Nu ja, in een ziekenhuis kan je dat verwachten, en toch had iedereen wat schrik voor het nieuws.. De dokter heb ik niet meer gezien, ik ben eerder naar huis gegaan. Min of meer opgelucht en met het gevoel dat ze snel terug thuis zou zijn.. Nooit gedacht dat ik me zo zou vergissen… ’s Avonds kwamen onze ouders thuis, en die zeiden dat de dokters nog een biopte van haar lever wouden doen, en een klier wegnemen om te testen of het toch niet erger was dan klierkoorts.. Dat zijn maar testen voor zekerheden, dacht ik.

Woensdag 9 juli. Ik trek de deur van het werk dicht, en iemand vraagt me hoe het gaat. Ik kan niet meer antwoorden, de tranen stromen over mijn wangen. Waarom toch? De persoon komt met me praten, ik vertel alles. Dat ik hoop dat het niet erg is, dat ik ze graag snel terug thuis wil.. Maar dat ik ook zeker wil werken, en me even op het werk concentreren, zonder aan een ziekenhuis te moeten denken.  “Als we iets kunnen doen, moet je het maar zeggen.” Ik kon zelfs niets doen aan dat ellendige gevoel, tenslotte was er geen, geen échte reden waarom. Ik ga pauzeren, en ik heb een sms van mama “niet schrikken, ik ben al bij zus, ze hebben me opgebeld”. Ik maakte me niet echt zorgen. Zus was in goede handen, en mama was bij haar… Wat kon er foutgaan?

’s Avonds kwam broer binnen, met vrouw en kids. De telefoon ging, onze grootmoeder. “Weten jullie al iets van zus?” waarop ik antwoordde: “Nee, maar ik verwacht mama en papa snel terug thuis, anders komen jullie eens af, dat praat makkelijker?” Mijn grootvader had eerst geen zin, maar kwam uiteindelijk toch mee.. Het was een gezellige avond, met koffieklets, een chocolaatje.. Ja, ondanks dat we op nieuws wachtten, maakten we er het beste van.. Toen hoorden we de poort opengaan.. Spannend! Mama kwam als eerste boven, met heel veel spullen. Vervolgens kwam papa boven. Mama zei: “goed dat iedereen hier is”. Ik vroeg waarom ze zoveel meehadden. Waarom ze Joke haar laptop mee hadden. “Mag ze niet meer op de laptop?” vroeg ik. “Ze KAN niet meer op de laptop”.Woorden die ik nooit meer ga vergeten. Zus had die dag paniekaanvallen gehad, en ze hadden haar in een kunstmatige slaap gedaan, ze lag op intensieve zorgen. Ook wisten ze op die moment te zeggen het zeer ernstig was met haar, ze had 50% overlevingskans. Het enige wat mij konden doen was hopen dat ze geen hersenbloeding of iets dergelijke kreeg, dat haar organen zouden blijven werken, … want anders zou het slecht aflopen..
Wat volgde was een avond en nacht met veel tranen, innerlijke boodschappen naar zus dat ze echt niet mocht opgeven, en een heel diepgaand gesprek met vriendlief. De dag erna heb ik, denk ik, het zwaarste gesprek ooit gevoerd op het werk. Ik moest zekerheid hebben over wat er allemaal kon. Ik ging de week erna in verlof en ik wou er ook zijn voor haar als ze me nodig had.. Ik wou haar bezoeken, ik wou ook bij slecht nieuws direct naar haar kunnen, … Ik heb begripvolle reacties gekregen, kassawerk moest ik niet doen als ik me er niet goed bij voelde, uren werden geschrapt, …

De dagen erna waren vol onzekerheid. Het ziekenhuis zou  bellen als haar toestand verslechterde, zelf mochten we ook wel bellen. Mama deed dit ’s morgens bij het opstaan, zo wisten we hoe ze geslapen had. Op donderdag zijn mama, papa, broer en ik naar haar gegaan. Als bij wonder was ze wakker. Ik zou kunnen proberen beschrijven hoe ik me toen voelde, maar dat gaat niet. Er was een enorme blijdschap, ook al was de ernst niet verminderd, ze was toch weer meer bereikbaar voor ons. De dokters wisten ons te vertellen dat ze alles deden wat ze konden om haar te redden. Het zou wel even duren voor ze wisten of de medicatie aansloeg. Wat waren dat bange dagen..
Eens de medicatie begon aan te slaan, werd ze geleidelijk aan beter. Kan je je voorstellen dat we enorm blij waren toen ze eindelijk eens in de zetel kon zitten? Dat we door het dolle heen waren toen ze naar een gewone kamer mocht? Dat we superblij waren dat ze ons iets kon zeggen?

Op 8 september mocht ze dan eindelijk naar huis komen, en nu, maanden later, mag ze van de specialist nog steeds niet werken, want dat zijn te veel risico’s in de winter, maar ze mag alles doen wat ze wilt. Of ze het syndroom dat voor een tekort aan witte bloedcellen zorgt, ooit terugkrijgt, weet niemand..

Ik ben zo dankbaar dat we ze nog bij ons hebben!

Advertenties

12 gedachtes over “De zomer die alles veranderde..

  1. zomersproetje zegt:

    Wat een heftig verhaal. Snap dat je er over twijfelde om het te plaatsen. Het is inderdaad erg persoonlijk natuurlijk. Maar wat knap dat je het van je af schrijft. En wat een geluk dat je je lieve zus nog bij je hebt.

    Like

  2. Natasa Simovic-Vuceljic zegt:

    Wat een heftig verhaal .. Jullie hebben als gezin echt een vreselijke tijd doorgemaakt. Je hebt er goed aan gedaan om het “af te schrijven”, misschien helpt het in het verwerken van de gebeurtenissen. Ik hoop dat het syndroom nooit meer terugkomt en een goede raad: geniet van elk moment 🙂 Xx

    Like

  3. Nicky zegt:

    Gelukkig hoorde ze tot de 50% die het overleeft! Of het nog terugkomt, weet niemand. Klierkoorts in principe niet meer, maar die bloedziekte waardoor ze er zo erg aan toe was.. Daar zijn ze nog niet over uit! Momenteel denk ik dat we beiden evenveel kans hebben om het te krijgen. Maar intussen zijn wel al veel onderzoeken gedaan naar stamcellen enzo!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s